Dit is het feest van het keerpunt van het jaar tussen donker en licht, begin en voleinding. Viering van de terugkeer van het licht dat misschien nog niet zo voelbaar of zichtbaar is. Maar het weten is er. Het is ook de langste nacht van het jaar.

 

Nu wordt ook de zonnegod herboren, de Mabon, de zoon van het licht.

 

Er zijn geen grote vuren, maar de intieme sfeer van kaarsen en het haardvuur.

Het samenzijn vieren.

Dankbaar zijn voor wat Moeder Aarde ons geschonken heeft om de winter door te komen. Elkaar iets geven om te laten zien dat je blij bent met elkaar.

 

Het symbool van Alban Arthan is de Hulst.

 

Het is de tijd dat er gerouwd mag worden om wat afgerond en stervend is en het loslaten hiervan. 

Het kan pijnlijk zijn, afscheid van iets nemen is niet altijd gemakkelijk. Maar ben je er wel bewust van dat er  hierdoor weer ruimte komt voor nieuwe dingen in je leven.

 

Een periode van innerlijke duisternis en daarna weer erkenning van de realiteit van de wedergeboorte van de ziel.

 

Het is een stille tijd om naar onszelf terug te keren en het licht geboren laten worden.