Saimhain is de eerste viering van de winterceremonies. Het is de overgang van de zomer naar de winter, van de ene manier van leven naar de andere. Het is van het zonnige buitenleven naar een periode waarin we de warmte van de haard gaan opzoeken.

De  komst van de Cailleagh, de Almoeder,  en de dialoog tussen Oude Wijze en de Mabinog.

 

Het is ook de tijd dat de sluiers tussen de werelden van de doden en goden dunner zijn, de werelden binnen deze werelden.  

Er kan dan contact gemaakt worden met de overleden geliefden, familieleden, vrienden en leraren. Er werden bij het vuur gebeden gedaan en offergave in het vuur gegooid. Het was een feest waar men bij elkaar kwam om met elkaar de winter welkom te heten.

Dit is ook een goede tijd om te orakelen en te divineren.  Verhalen te vertellen, anekdotes of gewoon lekker genieten van elkaars gezelschap.

 

Het symbool van Saimhain is de Taxus.

 

Dit is een goede tijd om het oude op te ruimen en ons voor te bereiden op het nieuwe in ons leven. Denk na over de dingen die je deed in de afgelopen twaalf maanden. Heb je nog iets onopgelost? Als dat zo is, is het nu tijd om het af te ronden, een plek te geven of een manier te bedenken om er anders mee om te gaan. En zo het nieuwe jaar in te gaan.